تبلیغات
نای قلم - اشعار - حاج عبدالرضا هلالی - سال 92
نویسنده :حسین
تاریخ: چهارشنبه 18 تیر 1393 12:30 ق.ظ
روضه حضرت زهرا (س) 09-12-92


روضه

لطف حسین ما را تنها نمی‌گذارد       گر خلق وا گذارد، او وا نمی‌گذارد

او كشتی نجات و كشتی شكسته ماییم    مولا به كام غرقاب مارا نمی‌گذارد

هل من معین او را باید جواب دادن    شیعه امام خود را تنها نمی‌گذارد

زهرا به دوستانش قول بهشت داده است     بر روی گفته خویش او پا نمی‌گذارد

ما و فسرده حالی مولا نمی‌پسندد     مسكین و دست خالی مولا نمی‌گذارد

از بس گناهكاریم ما مستحق ناریم     باید كه سوخت مارا زهرا نمی‌گذارد 










شور

اعلی رقیست   معلی رقیست

اسما رقیست    مسما رقیست

انا رقیست     فتحنا رقیست

+ از مستی داغه سرم    میخونست یا که حرم    ارباب زاده نوکرم +

رقیه جانم رقیه ...



محشر رقیست    دل و دلبر رقیست

حیدر رقیست    سر و سرور رقیست

سقا رقیست   علی اکبر رقیست

+ زندگیم نذر شماست   حرمت عرش خداست   یک شعبه از کربلاست +

رقیه جانم رقیه ...



مریم رقیست    اسم اعظم رقیست

موسی رقیست   دم عیسی رقیست

زینب رقیست   دین و مذهب رقیست

لیلا رقیست    بی بی زهرا رقیست

مستی رقیست    همه هستی رقیست

خاتون رقیست    آره مجنون رقیست

+ به پابوست راهی ام     با تو ثاراللهی ام    نوکریته شاهی ام +

رقیه جانم رقیه ...









شور

بنویسید شدم پیر اباعبدالله      نوکری پیر، به تعبیر اباعبدالله

بنویسید که از کودکی ام تا حالا     بوده ام پای به زنجیر اباعبدالله

طفل جانم که چنین شیر شده در پیری     خورده در کودکی اش شیر اباعبدالله

شیر مهر پسر فاطمه را در کامم     در ازل ریخت علمگیر اباعبدالله

روز و شب در پی برپایی بزمش هستم     فکر و ذکرم شده درگیر اباعبدالله

سرنوشتم چو حبیب بن مظاهر انگار      گره خورده است به تقدیر اباعبدالله

به گمانم که شبی پای علم می میرم     چشم در چشم به تصویر اباعبدالله

آخرش روز دهم جان مرا می گیرد      روضه ی سخت و نفسگیر اباعبدالله









واحد

  مرثیه سربه زانوی ماتم گذاشته      دستی زغیب، قافیه را «غم» گذاشته

شعرم به سمت كرببلا رفت وحُرشدم      دیدم خدا دوباره مَحَلم گذاشته

ازماجرای گریه ی آدم مشخص است      راهی برای توبه ی ما هم گذاشته

عشق حسین موهبتی كبریایی است     ماندم چه منتی سرعالم گذاشته

صدها هزار سجده به جا آورم كم است     پروردگار فیض دمادم گذاشته

وقتی حسین آینه ی رحمت خداست      دیگر چرا عذاب جهنم گذاشته؟

روضه بخوان، كه دست به نقدیم روضه خوان     در جیب گریه خرج محرم گذاشته

باید به فكر زخم گلوی حسین بود     در اشك چشم، فاطمه مرهم گذاشته

نشنیده ام به جان خودم از كسی هنوز     آقا برای نوكرخود كم گذاشته









شور

منی که از تو دم میزنم     تو حرمت قدم میزنم

اگه شفاعتم نکنی     قیامتو بهم میزنم

همیشه بین روضه    کنار تو میشینم    چشام و که میبندم    حرمتو میبینم

کرب و بلا کرب و بلا ...



با اینکه من نالایقمو    دروغ میگم که عاشقمو

خوب میشم اما با یه نگات     نگاه نکن تو ثابقمو

تنهات گذاشتم اما    تنهام نذاشتی آقا     هر وقت زمین خوردم من    هوام و داشتی آقا

کرب و بلا کرب و بلا ...



اسمتو میگه هر تپشم    هرچی بگی به روی چشم

توی جهنمم که برم    محاله از تو دست بکشم

اسم تو مستم کرده    من آقا بی تقصیرم    من که دیوونم امشب    پاره شده زنجیرم

کرب و بلا کرب و بلا ...
ابزارک های وبلاگ
  • کل بازدید:
  • بازدید امروز :
  • یازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل مطالب :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :